اینترنت و سوء استفاده اخلاقی ، تهدیدی نوین ، دشواری در ردیابی:

تری اونز، از مشاورین امنیتی و نیروهای سابق پلیس ، بیان داشته : “بسیاری از قربانیان، خود را مقصر می‌پندارند. جرائم اغفال جنسی از تعداد واقعی‌اشان کمتر گزارش داده می‌شوند چرا که قربانیان اغلب از اظهار شکایت شرم دارند”. خانم وولف از قربانیان پنج سال قبل در 18 سالگی، پرده از این چهره‌ی زشت شبکه‌های اجتماعی برداشته است.

FBI ،به گزارش کل هلث ریپورت از سوء استفاده اخلاقی به‌عنوان یکی از دردسرسازترین جرائم اینترنتی خبر داده است. مجرمین توسط تصاویر خصوصی قربانیان، اقدام به ارعاب و تهدید به ارسال تصاویر بیشتر ، اخاذی مالی یا تن دادن به پیشنهادات بی‌شرمانه می‌شوند.

طبق گزارشات ارسالی وزرات دادگستری ایالات متحده به کنگره در سال 2016، شگرد یاد شده یکی از بزرگترین خطرات آنلاین برای جوانان و نوجوانان بوده است. گزارشات برگرفته از تحقیقات موسسه بروکلینگز حکایت از این دارد اغفال جنسی بطور شگفت‌انگیزی رایج گشته است. شماره پرونده‌های مرتبط به این جرم دقیقاً معلوم نبوده چرا که سوء استفاده اخلاقی تخلفی طبقه بندی شده نیست و تحت عناوینی مانند تهدید و ارعاب مورد پیگیری قانونی قرار می‌گیرد. محققین دریافته‌اند حدود 80 پرونده مرتبط با نفوذ به گوشی و رایانه و تهدید صاحبانشان به تولید محتوای مستهجن و اشاعه دادن قربانی به فعالیت‌های جنسی بوده است. طبق تخمین پژوهشگران، 80 مورد گزارش شده در واقع 3000 نفر را درگیر این جرایم ساخته است.

در پرونده خانم وولف، متهم، جوانی 19 ساله بود و 13 قربانی دیگر را توسط هک دوربین رایانه و گوشی و ضبط صدا و تصویر بدون رضایت و اطلاع قربانیان مورد حمله قرار داده بود. در آغاز کار، خانم وولف با پیام‌های باج خواهانه‌ای از طرف فردی ناشناس مواجه شد که ایشان را تهدید و مجبور به ارسال تصاویر برهنه خود کرده و یا تهدید به برهنه شدن در برابر دوربین مشتریان! مجرم شده بود. و اگر قربانی از دادن باج امتناع می‌ورزید، به انتشار تصاویر خصوصی خودش تهدید می‌شد. این تصاویر قبل‌تر توسط هک وب‌کم رایانه و دوربین گوشی قربانی بدست آمده بود.

خانم وولف و خانواده ایشان به درخواست‌های مجرم اعتناء نکرده و مراتب را به پلیس گزارش دادند. ایشان نقل کرده‌اند: “پلیس FBI وارد خانه‌ام شد و پس از بررسی لپ تاپ متوجه شدند فردی حساب کاربری یکی از دوستان اینترنتی من را هک کرده است.” هر کاربری که پیام خرابکارانه را دریافت و آن را باز کرده بود بطور ناآگاهانه دوربین و فایل‌ها و اطلاعات کاربری گوشی و رایانه خود را در دسترس مجرم قرار داده است.

در طول 3 ماهی که پلیس مشغول به شناسایی و ردیابی فرد مجرم بود، خانم وولف همچنان پیام‌های تهدید آمیز دریافت می‌نموده است. او هرگز به این پیام‌ها پاسخی نداد تا سرانجام پلیس پس از شناسایی فرد خاطی اعلام داشت مجرم از همکلاسی‌های سابق دوران دبیرستان خانم وولف بوده است.

او پس از دستگیری به 18 ماه حبس محکوم شد. شاکی در این مورد بیان داشت: “در دوران فارغ التحصیلی دبیرستان حدود 1000 نفر بودیم بنابراین هویت مزاحم را به یاد ندارم ولی مشخص است او از چه منبعی قربانیان خود را انتخاب می‌نموده است. بخت با من یار بود که خانواده‌ام مرا درک و پشتیبانی کرده و از من خواستند اجازه‌ی قبول درخواست‌های تهدید آمیز به متهم ندهم.”

با این حال تمامی قربانیان سرنوشت خوبی ندارند. آقای اونز، مدیرعامل شرکت امنیتی سایبرسلوس از همراهان قربانیان اغفال شده اذعان داشته که بسیاری از فریب خوردگان گزارش شکایت و تشکیل پرونده نمی‌دهند چرا که خود را مقصر انگاشته و احساس شرم دارند. “آقای اونز “مؤسس شرکتی است که به عنوان رابط بین پلیس و شاکی، قربانیان را با رعایت اصول محرمانه ارشاد قضایی می‌نماید. او تلاش کرده بانوان را از خطرات این چنینی آگاه سازد و گوش‌زد نموده که هویت واقعی افراد در اینترنت می‌بایست همان در مراحل اولیه آشنایی معین گردد.

آقای اونز اضافه کرد با قربانیان بسیاری در سراسر آمریکا کار کرده‌ام. اغلب قربانیان به دام مجرمینی افتاده‌اند که با جعل هویت در فضای مجازی و جا زدن خود به عنوان افرادی موجه و وجیه اقدام به فریفتن و به طمع انداختن شکار خود می‌کنند.”
به عقیده‌ی اونز، قربانیان بعدتر با عواقب روانی شدید این اقدامات شرورانه رو برو می‌شوند.

شکارچیان به دنبال مجبور ساختن قربانی به اقدامات شرم آور و خوار کننده هستند، سپس قربانی را مجبور به ارسال محتوای بیشترکرده و اقدام به فروش آن در دنیای مجازی می‌نمایند. زنان باید متوجه باشند این دست از تجاوزها،  تقصیر قربانی نبوده حتی اگر فریب مجرم را خورده و با دست خود اقدام به ارسال تصاویر خود به شخص خاطی نموده باشند.

طبق گزارشات FBI یکی از بزرگ‌ترین پرونده‌های سوء استفاده اخلاقی در سال 2009 و در کالیفرنیا بوده است. فردی 32 ساله به هویت “لوئیس میانهوس” بیش از 230 زن مشتمل بر 44 فرد زیر سن قانونی را فریب داده بود. او پس از دستگیری به 6 سال زندان به‌جرم هک رایانه و استراق سمع و تصویر، محکوم شد.

چطور اکانت هک شده اینستاگرام خود را بازگردانیم؟

این روزها امنیت برنامه‌هایی مانند تلگرام و اینستاگرام، از جهت هک شدن یا دسترسی دیگران نگرانی‌هایی را ایجاد می‌کند؛ بنابراین دانستن راهکارها و روش‌هایی که می‌توانند به امنیت بیشتر اکانت کاربران در شبکه‌های مختلف بینجامد، کمک‌کننده خواهد بود.

به گزارش ایسنا، نسخه اولیه اینستاگرام در اکتبر ۲۰۱۰ راه‌اندازی شد و توانست به سرعت محبوبیت کسب کرده و به صدها میلیون کاربر برسد. این شبکه اجتماعی برای اشتراک عکس و ویدئوست که این امکان را به کاربران خود می‌دهد که عکس‌ها و ویدئوهای خود را در دیگر شبکه‌های اجتماعی مانند فیس‌بوک، توییتر، تامبلر و فلیکر هم‌رسانی کنند. کاربران هم‌چنین می‌توانند از فیلترهای دیجیتالی برای عکس‌هایشان استفاده کنند.

از آنجا که ثبت مشخصات هویتی و احتمالا موقعیت مکانی‌ در اینستاگرام انجام می‌شود و کاربران می‌توانند افراد دیگر را در دایره دوستان خود بپذیرند و عکس‌هایشان را با آن‌ها به اشتراک بگذارند. سوالی که مطرح می‌شود این است که چگونه می‌توان اقدامات امنیتی لازم را در مورد اینستاگرام رعایت کرد؟

از سوی دیگر ممکن است اکثر کاربران نگران هک شدن یا لو رفتن پسورد اینستاگرام خود باشند، بنابراین روش‌هایی برای جلوگیری از هک شدن اینستاگرام از سوی کارشناسان عنوان می‌شود. یکی از این موارد بر اساس اطلاعات سایت پلیس فتا آن است که جهت بازیابی اکانت هک‌شده خود از طریق ایمیل اگر رمز عبور خود را فراموش کرده‌اید و یا رمز عبور شما توسط هکر تغییر کرده‌، پس از واردشدن به سایت www.instagram.com بر روی گزینه Forgot کلیک کنید. سپس نام کاربری یا ایمیل متصل به حساب خود را وارد کرده و روی دکمه Reset Password کلیک کنید.

اگر ایمیل خود را درست وارد کرده‌ باشید و هکر آن را تغییر نداده‌ باشد، یک لینک فعال‌سازی پسورد جدید به ایمیل شما ارسال می‌شود. حال اگر هکر قصد داشته‌ باشد ایمیل اکانت شما را عوض کند، به محض انجام این کار یک اطلاع‌رسانی از طریق ایمیل به شما انجام می‌شود و شما را مطلع می‌کند که درخواست تغییر ایمیل برای حساب اینستاگرام شما داده‌شده‌ است.

حالا شما باید برروی Please Secure your account کلیک کنید و یک رمز عبور جدید برای خود انتخاب کنید و از دسترسی هکر به حساب خود جلوگیری کنید. فراموش نکنید همه این موارد در صورتی امکان‌پذیر است که شما هنگام ثبت نام در اینستاگرام، اطلاعات صحیح خود را وارد کرده‌ باشید.

5 دلیل رسانه‌های اجتماعی برای نابودی نسل‌ها

رسانه‌های اجتماعی به طرق مختلف به نفع جمعیت بوده است. رسانه‌های اجتماعی تبدیل به یک عامل مهم و بسیار رایج در جامعه شده است این به شما کمک می‌کند زمانی که تنها هستید با دیگران ارتباط داشته باشید و اطلاعات خود را به اشتراک بگذارید. رسانه‌ها به سرعت در حال رشد می‎باشد و به طور مداوم بروز رسانی می‌شوند. رسانه‌های اجتماعی خوبی و بدی‌هایی دارد که انسان را وسوسه می‌کند و به طرق مختلف نسل آینده را به خطر می‌اندازد.بشب

– رسانه‌های اجتماعی باعث افسردگی و استرس می‌شوند.

رسانه‌های اجتماعی راه خوب برای ارتباط افراد و اشتراک گذاشتن مطالب می‌باشد. رسانه اجتماعی مانند: فیس بوک، اسنپ چت و توییتر و … همه مکان‌هایی هستند که افراد همیشه می‌ توانند خود را با دیگران مقایسه کنند. این نوع مقایسه‌ها باعث می شود که فرد دچار استرس شده و در نهایت به افسردگی تبدیل شود.

– رسانه‌های اجتماعی کاهش تعامل چهره به چهره است.

در طول سالهای گذشته، به جای دیدار چهره به چهره ، مردم در صفحات رسانه‌های اجتماعی چت می‌کند. رسانه‌های اجتماعی باعث می‌شوند روابط‌های  شخصی کاهش یابد.  روابط شخصی با دیگران احساس راحتی را ایجاد نموده و در کمترین زمان تعاملات اجتماعی انجام می‌گردد. با توجه به اینکه افراد در شبکه‌های رسانه‌ای می‌توانند مطلبی اضافه یا حذف نماید ولی باعث شده است که کاربران ارتباط خود را در سطح شخصی با دیگران و تشویق انزوای اجتماعی را ازدست بدهند.

–  رسانه‌های اجتماعی مانع بهره‌وری می‌شون.

رسانه‌های اجتماعی به راحتی می توانند تمامی کارها را مختل نمایند بیش از 50 درصد از مردم در هنگام کار از حساب‌های رسانه‌های اجتماعی استفاده می‌کنند که باعث از دست رفتن وقت می‌شود ظرف 30 دقیقه در رسانه‌های اجتماعی روزانه می‌تواند به یک شرکت 50 نفره هزینه‌ای بالغ بر 6،500 ساعت بهره‌وری در سال داشت و دلیل آن استفاده زیاد از رسانه‌های اجتماعی می‌باشد این کاهش بهره‌وری باعث تنبلی، عدم تمرکز، ریزش نمرات دانشجویان و کاهش مشاغل کارکنان می‌گردد.

– رسانه‌های اجتماعی اطلاعات شخصی را گسترش می‌دهد.

اطلاعاتی که در اینترنت وجود دارد هرگز نمی‌توان آن را حذف نمود اگر شماره تلفن شما در رسانه‌های اجتماعی منتشر شود دیگر نمی‌توانید آن را حذف نمایید پس همواره مراقب باشید اطلاعات شخصی دیگران مانند اطلاعات شخصی شما نیستند و آنها را منتشر نکنید حتی اگر آنها منتشر نموده باشند. با گسترش انتشار اطلاعات در فضای مجازی باعث شده است که سرقت هویت و حملات هکری افزایش یابد.

–  رسانه‌های اجتماعی تأثیر منفی بر سلامت روان دارد.

استفاده از رسانه‌های اجتماعی باعث ایجاد رفتارهای اعتیادآور و مشکلات اجتماعی شده است این رسانه باعث تنهایی، افسردگی، اضطراب، اختلالات خوردن و خودکشی را افزایش دهد.

به طور کلی، مردم باید از رسانه های اجتماعی درست استفاده کنند تا به نسل‌های بعدی منتقل گردد چرا که فناوری در نسل‌های بعد گسترش یافته و بر روی رفتار کاربران تاثیر می‌گذارد.

هکر ایرانی، عامل حمله سایبری به سریال تاج و تخت

بهزاد مصری، یکی از هکرهای ایرانی به جرم هک اخیر رسانه HBO توسط پلیس فدرال آمریکا متهم شده است.

به گزارش سایبربان، بهزاد مصری، عضو تیم Turk Black Hat Security بوده و برای نیروهای دفاعی ایران هک می‌کرد.

 اتهام وارده بهزاد را به دولت ایران مرتبط نمی داند. ظاهرا هدف از این هک، سرقت سریال های هنوز منتشر نشده بوده است.

بهزاد پس از هک اچ بی او، به افراد مختلف سازمانی ایمیلی فرستاده که در آن، آنها را تحقیر کرده و عکس‌های لو رفته از قسمت های منتشر نشده را ضمیمه نموده است!

 ظاهرا نام مستعار بهزاد Skote Vahshat یا سکوت وحشت می باشد.

 وی ۵.۵ میلیون دلار به بیت کوین برای منتشر نکردن داده های هک شده اخاذی نموده است. پس از یک هفته از هک، وی با انتشار قسمت هایی از سریال بر روی اینترنت اخاذی را جدی کرد.

کشف حمله سایبری زمانی که Time Warner کمپانی پدر HBO در حال خریده شدن توسط AT&T به مبلغ ۸۵ میلیارد دلار بوده است، اتفاق افتاد. این کشف سهام اچ بی او را کاهش داد.

مصری ظاهرا نمایشنامه قسمت های ساخته نشده سریال های اچ بی او را نیز سرقت کرده است.

 از سوابق مصرف هک کردن زیرساخت‌های انرژی اتمی اسرائیل می باشد.

۷ اتهام مصری شامل «جرایم رایانه‌ای»، «جرایم مالی»، «اخاذی»، «سرقت هویت» و دیگر جرایم است. باور مقامات آمریکایی این است که وی در حال حاضر در ایران سکونت دارد.

 متن ایمیلی که مصری به هک شدگان فرستاده شامل عبارت زیر بوده است:

“Hi to All losers! Yes it’s true! HBO is hacked!”

 مصری با نام مستعار Skote Vahshat حداقل ده اکسپلویت از نوع SQL Injection ثبت کرده، و ده ها سایت را دیفیس کرده است.

 بر اساس ادعای مصری، وی بیش از ۱.۵ ترابایت داده به سرقت برده است.

 گروه هکری OurMine کنترل حساب توییتر HBO را در شهریور ماه گرفتند. به نظر میرسد رمز این حساب توسط مصری به آنها منتقل شده است.

 یکی از دلایل متهم شدن سریع مصری، تلاش وی برای تماس با خبرنگاران و رسانه های متعدد جهت تحت فشار گذاشتن اچ بی او برای پرداخت مبلغ اخاذی بوده است.

 اولین اقدام مصری یافتن دسترسی از راه دور کارکنان به شبکه اچ بی او بوده که بتواند از همان طریق دسترسی خود به زیرساخت را حفظ نماید.

زنگ هشدار تولید محتوای فارسی دیجیتالی

اتکای ۵۵ درصدی مصرف‌کنندگان اینترنت کشور به محتوای بین‌المللی و بی‌ارزش بودن حجم عمده‌ای از محتواها در صفحات وب فارسی با توجه به نقش اقتصادی این موضوع، هشداری به متولیان این حوزه به شمار می‌رود.
به گزارش ایسنا، تولید محتوای بومی به زبان فارسی در حوزه فضای مجازی همواره از دغدغه‌های مسئولان فناوری اطلاعات و همچنین بخش فرهنگ و ارشاد اسلامی بوده است و البته چاره‌هایی نیز برای آن اندیشیده شده که توسعه میزان استفاده مصرف‌کنندگان اینترنت از محتوای داخلی به ۸۰ درصد تا انتهای برنامه ششم، افزایش حجم تولید محتوای بومی دیجیتال با افزایش منابع حقیقی و حقوقی تولید محتوا و تسهیل فعالیت‌های آنها از جمله آنهاست، اما هنوز هم راه زیادی برای طی کردن دارد.
سیدابوالحسن فیروزآبادی – دبیر شورای عالی فضای مجازی – در آخرین اظهاراتش درباره محتوای بومی گفته که در حال حاضر سایت‌های کشور وضعیت مناسبی ندارند و در بررسی صورت‌گرفته برروی ۲۰۰ سایت پرمراجعه در کشور تنها ۱۳ درصد از آنها روی .IR قرار داشته که ۳۰ درصد آن فارسی‌زبان هستند و همچنین حدود ۵۵ درصد محتوای سایت‌ها نیز به زبان انگلیسی است.
همچنین امیرعلی خیراندیش -مدیر اجرایی موتور جست‌وجوگر پارسی‌جو- از بی‌ارزش بودن ۷۵ درصد صفحات وب فارسی سخن گفته است: “در میان چهار میلیارد صفحه فارسی شناسایی‌شده توسط جست‌وجوگر پارسی‌جو، نزدیک به یک میلیارد آن، یعنی چیزی در حدود ۲۵ درصد، ارزشمند بوده و بقیه صفحات تکراری یا اسپم بوده‌ است که نشان از ضعف تولید محتوا در زبان فارسی دارد. “
وی با بیان اینکه حجم بالای صفحات بی‌ارزش، دو چالش بزرگ را پیش روی پارسی‌جو در پوشش صفحات وب فارسی قرار می‌دهد می‌گوید: “این جست‌وجوگر برای کشف صفحات وب مفید فارسی باید تعداد زیادی از صفحات را شناسایی کند در حالی که تنها ۲۵ درصد آنها قابل استفاده برای کاربران است که همین عامل علاوه بر اتلاف زمان، فشار زیادی بر سرورها وارد می‌کند، ضمن اینکه پارسی‌جو برای حفظ و ارتقای کیفیت خود، ملزم به ارتقای مداوم هوش مصنوعی خود در بخش خزش، نمایه‌سازی و رتبه‌بندی است. “
خیراندیش با اشاره به راهکارها برای تولید محتوا پیشنهاد می‌کند: “با توجه به روندهای جهانی در مسئله تولید محتوا، افراد جامعه در هر شغل یا حرفه‌ای که هستند، می‌توانند با توجه به دانسته‌های علمی و کاربردی خود، به تولید محتوای معتبر و موثق در راستای آگاهی‌رسانی تخصص خود اقدام کنند که البته این مبحث باعث توسعه کسب‌وکار آنها نیز خواهد شد”.
مسئولان فناوری اطلاعات پس از راه‌اندازی شبکه ملی اطلاعات همواره از تفاوت نرخ اینترنت داخلی و بین‌المللی سخن می‌گویند و همان‌طور که نصرالله جهانگرد -رییس سازمان فناوری اطلاعات- نیز اشاره می‌کند، طبق تصمیم‌های سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی، ترافیک‌های محلی و بومی تعرفه کمتری داشته و هزینه استفاده مردم از آنها کاهش می‌یابد.
او همچنین معتقد است شبکه موبایل می‌تواند برای ارائه خدمات به کسانی که محتوا تولید می‌کنند نقش درآمدزایی داشته باشد و می‌گوید: دولت پذیرفته است که سهم خود را از مبالغ مربوط به اپراتورها کم کند و از تولیدکنندگان محتوا پولی کسر نشود تا این موضوع باعث رشد تولید محتوای بومی در کشور شود.
همچنین عیسی منصوری -معاون توسعه کارآفرینی و اشتغال وزارت تعاون، ‌ کار و رفاه اجتماعی- معتقد است که  کارهای زیرساختی را خوب بلد هستیم اما در حوزه آی‌تی برای ارزش‌زائی اقتصادی ورود به عرصه تولید محتوا، نرم‌افزار و گیم نیاز است.
او اظهار می‌کند: “یک درصد ارزش تولید در بخش آی‌تی ۱۴۰ هزار میلیارد دلار و میزان ارزش ایجادشده در ایران هم‌اینک ۳۹ هزار میلیارد است و با توجه جمعیت یک درصدی ایران از کل جمعیت دنیا، کشور ما باید یک درصد تولید ارزش در آی‌تی را به خود اختصاص دهد”.
اما مرتضی موسویان -رییس مرکز فناوری اطلاعات و رسانه‌های دیجیتال وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی- نیز با اشاره به تلاش برای تولید محتوای دیجیتالی در مرکز فناوری اطلاعات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی گفت: ما برای اینکه حجم تولید محتوای بومی دیجیتال افزایش پیدا کند، مقررات را ساده کردیم و در حال حاضر به ۳۰۰ موسسه حقوقی موجود برای تولید محتوای دیجیتال ۷۵۰ شخص حقیقی اضافه شدند. همچنین کسب‌وکارهای دیجیتال که تولید محتوا را سبب می‌شوند با مجوزی که از ما گرفتند به راحتی می‌توانند فعالیت خود را شروع کنند.
 در این راستا اقداماتی در سازمان فناوری اطلاعات انجام شده و طرحی به نام دو برابر و طی ۵ سال ۱۰ برابر کردن محتوای دیجیتال وجود دارد که در حال پیگیری است. همچنین همه نهادها می‌توانند تولیدکننده محتوا باشند و افراد می‌توانند کارهایی که تا امروز در فضای حقیقی انجام شده را به فضای مجازی بیاورند.
از طرفی امیرحسین دوایی -معاون فناوری و نوآوری وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات- با بیان اینکه در حال حاضر ۴۵ درصد مصرف‌کنندگان اینترنت کشور از محتوای داخلی استفاده می‌کنند و ۵۵ درصد مصرف‌کنندگان ما نیز به محتوای بین‌المللی متکی هستند، می‌گوید: “در حال حاضر عمده تمرکز ما بر بحث توسعه محتوای بومی و هدایت دارندگان محتوا به سمت ارائه خدمات بومی به مصرف‌کنندگان داخلی است و معتقدیم اگر سرعت اینترنت هزار برابر هم شود، بدون حضور تولیدکنندگان محتوای ایرانی تنها یک رابطه یک طرفه خواهد بود. “
در این راستا همواره بر نقش شبکه ملی اطلاعات و تاثیر تولید محتوا بر این شبکه تاکید شده و می‌شود، زیرا زمانی که کاربر وارد شبکه ملی اطلاعات می‌شود، داخل کشور به یک فضای سریع ارتباطی و مطمئن و با محتوا دسترسی پیدا می‌کند که این فضا در کنار محتوای غنی بین‌المللی باعث ارتقاء سطح علم و دانش می‌شود و در این دریافت محتوا هم این مسئله مهم را باید مد نظر قرار دهیم که تنها برخی محتواها برای کاربران مفید است و برخی کمتر مفید بوده و برخی هم مضر است.
در هر حال کاربر در فضای شبکه ملی اطلاعات با محتوا و اطلاعاتی روبرو است که با محیط اطراف جامعه و زندگی ما سازگاری بیشتری دارد، در همین راستا مسوولان مربوطه در راستای تلاش‌ها برای تولید محتوا در برنامه ششم توسعه می‌خواهند تا انتهای برنامه ششم توسعه میزان استفاده مصرف‌کنندگان اینترنت کشور از محتوای داخلی به ۸۰ درصد برسانند اما این افزایش میزان استفاده از محتوای داخلی به شرطی است که بتوانیم محتوای غنی و پرباری تولید کنیم.
در نهایت با توجه به سهم کم محتوای فارسی در سایت‌های پرمراجعه و از طرفی بی‌ارزش بودن ۷۵ درصد صفحات وب فارسی، به نظر می‌رسد باید نهایت تلاش  برای تولید محتوا را همان‌طور که در برنامه ششم توسعه نیز آمده است انجام داد. زیرا همان‌طور که مشخص است تولید محتوای بومی علاوه بر اهمیت فرهنگی، از لحاظ اقتصادی نیز ارزش بالایی دارد و بی‌توجهی به آن به معنای از دست رفتن حجم بالایی از درآمد است.

دسترسی اپلیکیشن‌های اندرویدی به اطلاعات مشترکان

اطلاعات تو از من، استفاده من از تو

بسیاری از اپلیکیشن‌های اندرویدی چه ایرانی و چه خارجی با دریافت یک‌سری مجوزهای حساس با استفاده از مهندسی اجتماعی یا نداشتن آگاهی کافی کاربران اقدام به سرقت اطلاعات کاربران می‌کنند. ولی سؤالی که باید از کاربران پرسیده شود این است که آیا شما تابه‌حال مجوزهای درخواستی اپلیکیشن های اندرویدی را قبل از نصب مطالعه کرده‌اید؟
صبح نو: تعداد افرادی که این مجوزها را مطالعه می‌کنند انگشت‌شمار هستند و بیشتر افراد برخوردی عادی و بی‌تفاوت به این مجوزها دارند. به همین دلیل توسعه‌دهندگان اپلیکیشن‌ها با توجه به نبود آگاهی و نیز بی‌توجهی بیشتر کاربران، مجوزهایی را از کاربران می‌خواهند که راه را برای نفوذ به دستگاه‌های اندرویدی باز می‌کند. مرکز مدیریت امداد و هماهنگی عملیات رخدادهای رایانه‌ای (مرکز ماهر) با ارائه گزارشی درخصوص آگاه‌سازی کاربران، نسبت به اپلیکیشن‌هایی که درخواست ورود به اطلاعات موجود در گوشی کاربر را دارند، هشدار داد.

یک اعلام عمومی برای دسترسی به تمام اطلاعات گوشی

مجوزهای اندروید درخواست نیستند بلکه یک اعلان یا اطلاع‌رسانی را به کاربران اعلام می‌دارند. هنگامی‌که یک برنامه کاربردی را از Play Store دریافت و نصب می‌کنیم یک پنجره پاپ آپ ظاهر می‌شود که تمام مجوزهای درخواستی برنامه کاربردی موردنظر را به نمایش می‌گذارد که این مجوزها می‌توانند دسترسی به حافظه گوشی موردنظر، تماس‌های تلفنی، ارتباطات شبکه و غیره را داشته باشند. شاید رد کردن یا تفویض مجوزهای درخواستی برنامه کاربردی در حال نصب ساده‌ترین کاری باشد که یک کاربر می‌تواند انجام دهد اما نکته مهم این است که تا چه اندازه می‌توان تفاوت بین حفاظت و تأمین امنیت داده کاربر و نیز در اختیار قرار دادن تمام دارایی‌های شخص در دست توسعه‌دهنده اپلیکیشن را درک کرد.

درخواست ۱۲۷ مجوز ورود فقط توسط یک اپلیکیشن

مستندسازی مجوزها آن‌هم با وجود تنوع زیاد مجوزها و نیازمندی‌های متفاوت برنامه‌های کاربردی از کاربران بسیار سخت است. مرکز ماهر با ارائه گزارشی، مجوزهای برنامه‌های موجود در فروشگاه گوگل پلی (Google Play ) را با تمرکز ویژه روی مجوزهایی که به‌صورت بالقوه به برنامه کاربردی این اجازه را می‌دهند تا اطلاعات شخصی کاربر را جمع‌آوری یا به اشتراک بگذارند، بررسی کرده است.

درمجموع با بررسی یک میلیون و ۴۱ هزار و ۳۳۶ برنامه کاربردی و اپلیکیشن در این آزمایش عنوان شد که تنها ۲۳۵ مجوز انحصاری و خاص وجود داشته است. بیشتر برنامه‌های کاربردی مجوزهای زیادی را طلب می‌کنند و بیشترین تعداد مجوزهای درخواستی از برنامه‌های کاربردی این آزمون تعداد ۱۲۷ مجوز بوده است که برای یک برنامه کاربردی مقدار بسیار زیادی است.
برنامه‌های کاربردی دیگری هم هستند که تعداد انگشت‌شماری مجوز درخواست می‌کنند که میانگین مجوزهای درخواستی از یک برنامه کاربردی تنها ۵ مجوز بوده است. در این گزارش تحلیلی باید اشاره کرد که ۱۰۰ هزار برنامه نیز مجوزی را درخواست نکرده‌اند.

بیشترین مجوزهای برنامه‌های کاربردی در فروشگاه Google Play

برمبنای بررسی‌های به عمل آمده، ۸۳ درصد از اپلیکیشن های اندروید در زمان نصب خواستار دسترسی کامل به شبکه‌ (Full network access)، ۶۹ درصد خواستار مشاهده ارتباطات شبکه‌(View network connections) ، ۵۴ درصد خواستار دسترسی به حافظه حفاظت‌شده‌ (Test access to protected storage) ، ۲۷ درصد خواستار مجوز برای جلوگیری از به خواب رفتن گوشی (Prevent device from sleeping) و ۲۱ درصد خواستار کنترل لرزاننده (Control vibration) هستند که به نوعی مجوز سخت‌افزاری محسوب می‌شود.

این درحالی است که ۵۴ درصد از اپلیکیشن های اندرویدی خواستار تنظیم یا حذف محتوای موجود روی حافظه، ۳۵ درصد خواستار خواندن وضعیت تلفن و هویت (Read phone status and identity) و دسترسی به ویژگی‌های تلفن، ۲۴ درصد خواستار مشاهده موقعیت مکانی دقیق (مبتنی بر GPS و شبکه) و ۲۳ درصد نیز خواستار مشاهده ارتباطات بی‌سیم Wi-Fi و ۲۱ درصد خواستار دریافت مجوز برای موقعیت تقریبی(مبتنی بر شبکه) هستند که به نوعی مجوز دریافت اطلاعات کاربر محسوب می‌شود.

اپلیکیشن‌هایی که به تمامی اطلاعات کاربر دسترسی دارند

از مجموع ۲۳۵ مجوز که در این گزارش تحلیلی شناسایی شده‌اند تنها ۱۰ مجوز توسط ۲۰درصد برنامه‌های کاربردی موجود در Google Play مورداستفاده قرارگرفته است و تعداد زیادی از مجوزها تنها توسط بخش اندکی از برنامه‌های کاربردی درخواست شده‌اند. اگر بخواهیم به‌صورت آماری نگاه کنیم تعداد ۱۰۰۰ برنامه از مجموع یک میلیون و ۴۱ هزار و ۳۳۶ برنامه که ۹ صدم درصد از تعداد کل برنامه‌های کاربردی مورد تحلیل را شامل می‌شوند، مقدار ۱۴۷ مجوز از مجموع ۲۳۵ مجوز را درخواست کرده‌اند که با توجه به کل برنامه‌های مورد ارزیابی، مقدار زیادی از مجوزها را پوشش می‌دهند.
البته باید این نکته را نیز اضافه کرد که مجموع مجوزهای درخواستی از یک برنامه کاربردی به‌صراحت نمی‌تواند مشخص کند برنامه مورد نظر توانایی دسترسی به چه مقدار از اطلاعات کاربر را خواهد داشت. تناقضی که وجود دارد این است که یک برنامه کاربردی تنها با یک مجوز توانایی دسترسی به‌تمامی اطلاعات کاربر را می‌تواند داشته باشد درحالی‌که یک برنامه کاربردی با تعداد مجوزهای درخواستی فراوان تنها قابلیت تعامل با اجزای سخت‌افزاری دستگاه موردنظر را خواهد داشت!

درخواست مجوزهایی که شایع‌ترند

تحلیل ذکرشده به بررسی عمیق‌تر روی اپلیکیشن به‌ویژه نوع مجوزهای درخواستی آن‌ها در فروشگاه Google Play می‌پردازد. به‌طور ویژه مجوزهایی که نسبت به سایر مجوزها شایع‌تر هستند به دو دسته تقسیم می‌شوند که شامل مجوزهایی که به برنامه کاربردی این اجازه را می‌دهند تا به اطلاعات کاربر دسترسی داشته باشند و مجوزهایی که به برنامه کاربردی اجازه می‌دهند تا به‌صورت مستقیم با دستگاه تعامل داشته باشند، می‌شود.

مرکز ماهر تاکید کرده است که تعریف «اطلاعات کاربر» یک تعریف عام از اطلاعات کاربر است. مجوزهایی که جهت دریافت اطلاعات کاربر صادر می‌شوند، فرض شده‌اند که هر نوع اطلاعات مربوط به کاربر را پوشش خواهند داد. به همین ترتیب مجوزهای صادرشده مبتنی بر دسترسی به سخت‌افزار دستگاه نیز الزاماً بخش مشخصی از سخت‌افزار نخواهد بود.
براین اساس برآوردها نشان می‌دهد که در فروشگاه اپلیکیشن های اندروید، از ۲۳۵ مجوز انحصاری جمع‌آوری‌شده در این تحلیل، ۱۶۵ نوع از آن‌ها به برنامه کاربردی اجازه می‌دهند تا با اجزای سخت‌افزاری یک دستگاه تعامل داشته باشند و سخت‌افزار دستگاه را تحت کنترل قرار می‌دهند و به برنامه اجازه دسترسی دیگری از جمله اطلاعات کاربر را نخواهد داد.

به‌عنوان‌مثال دو نمونه از عمومی‌ترین مجوزها به اپلیکیشن اجازه اتصال به اینترنت را می‌دهند. مجوز «دسترسی کامل به شبکه» (که توسط ۸۳درصد برنامه‌های کاربردی مورداستفاده قرار می‌گیرند) به اپلیکیشن این اجازه را می‌دهد تا با هر شبکه‌ای که دستگاه به آن متصل است ارتباط برقرار کند.

درحالی‌که مجوز «مشاهده ارتباطات شبکه» (که توسط ۶۹درصد برنامه‌های کاربردی مورداستفاده قرار می‌گیرند) به اپلیکیشن این اجازه را می‌دهد تا هر شبکه‌ای را که دستگاه به آن دسترسی دارد ببیند.
باید توجه داشت که هر برنامه کاربردی که درخواست دسترسی به اینترنت را داشته باشد، به‌منظور افزایش قابلیت‌های خود ممکن است به هردو مجوز «اطلاعات کاربر» و «مجوز سخت‌افزار» نیاز داشته باشد. درحالی‌که این دو مجوز به‌شدت فراگیر هستند اما اجازه دسترسی مستقیم به اطلاعات کاربر را به اپلیکیشن نمی‌دهند.